بیا به شهر دلم ای به رنگ ستاره
بیا به موطن خود ای امید دوباره
بیا که خانه دل
بیقرار گردیده ست
برای لحظه دیدار
ای هوای بهاره .
بیا که غنچه های بوسه پرپر شده ست
در کویر تنهایی
و من به تو ، در خیال خود گویم
گل همیشه بهارم !
اگر صبور می مانم
و قلب من از اشتیاق شعرت
همیشه لبریز است
به آن امید و رجا چشم در راهم
که شعر سپید تو
قلب سیاه مرا
به بوسه ای که از آن ، بوی عشق می آید
جلا دهد و
جان دیگری بخشد
و من امید وصالت وا نمی نهم
تا روزی ................
۲ نظر:
بسیار زیبا و لطیف
به بوسه ای که از ان بوی عشق میاید
بسیار زیبا و لطیف
به بوسه ای که از ان بوی عشق میاید
ارسال یک نظر